پس از حدود ۹ ماه سلام!
سلام به دوستای قدیمی و بلکه هم جدید!
بعد این همه مدت میخوام راجبه یه سری موضوعاتی که ذهنم رو مشغول کرده بود براتون بگم
از همون اوایلی که پام به دانشگاه باز شد ذهنم درگیر این مساله بود که چرا بعضی استادا اینقدر سه نقطه!! هستن
(تاکید میکنم بعضی!). چرا بعضی ها دوس دارن حس تنفر دانشجو رو شعله ور کنن؟ چرا تاثیر گذاری استادا اینقدر کم شده؟
چرا فقط به فکر اینن که بیان سر کلاس و یه سری حرف پشت سر هم ردیف کنن و برن؟؟ صد رحمت به بعضیاشون که حداقل وارد کلاس که میشن یه حال و احوالی با دانشجو میکنن، دو کلمه حرف غیر درسی هم میزنن..
داشتم یکی از کتابای دکتر شریعتی رو میخوندم که به این مطلب بر خوردم که دقیقا حرف دل من بود حتما بخونیدش
"گاه کسی با یک دیدار ، یک سخن، استاد و آموزگار آدمی میشود و گاه دیگری با سالها تدریس و تعلیم و مصاحبت و معاشرت اثری را بر ما دارد که کت و شلوار یا میز کارمان ... و کمتر از این
بسیار مضحک است که برخی معلم ها تنها به خاطر آنکه یکی دو سال به کلاس ما آمده اند و رفته اند و تنها کاری که در این ایاب و ذهاب صورت گرفته است حقوق هایی است که آنها گرفته اند و نمره هایی است که ما –سر به سر بی درد سر-!
چنان استادانه به آدم مینگرند که گویی ما عروسک های کاردستی آقاییم و هر فضیلتی ما داریم آنها باد میکنند و اگر نمک نشناسی کنیم «شیر سینه شان را حلال ندارند»!
واقعا کجان اون استادایی که به قول خود دکتر «از آنها نه تنها چیزهای تازه، بلکه فهمیدن های تازه » آموخته باشیم؟؟
و اما حرف دیگه ای که خیلی وقت بود میخواستم بگم اینکه..
واقعا بیایید به فکرایرانمون باشیم. به فکر فرهنگش... تمدنش... نه اینکه فقط دم از تمدن چندین هزار سالمون بزنیم نه
فقط غرور اینکه کوروش مال ماس مارو جو گیر نکنه ... تو رو خداااا..
حدود چند هفته پیش تو یه مراسمی شرکت کرده بودم که به معنای واقعی کلمه یه غم بزرگی همه وجودمو فرا گرفت که حد نداره..
وقتی سرود ای ایران پخش شد من با غرور تمام بلند شدم وایسادم و یکی دیگه هم اون طرف سالن! و بهت زده داشتیم همدیگرو نگاه میکردیم که چرا هیچکس از سر جاش بلند نمیشه!! نه احترامی نه...
و جالب اینکه پشت سریت بگه خانوم بشین نمیبینم!!!!
یه کم به فکر باشیم خواهشا...
پ ن 1 : این جشن ها برای من آقا نمیشود.. جسارت است آقا اما زودتر بیا...
پ ن 2:پیشاپیش حلول ماه مبارک رمضان رو تبریک میگیم خدمتتون امیدواریم که این رمضان با رمضان های بقیه ی عمرمون فرق کنه و یه بار معنوی بهمون اضافه شه.
پ ن 3:اینقد هی نیاین غر بزنین که چرا آپ نمی کنین! حتما دست و دلمون به نوشتن نمیرفته!
پ ن4: برام دعا کنین(چیکاردارین که وفام یا رها؟؟؟)اما دعا کنین که بتونم دوره ی جدیدی رو تو زندگیم شروع کنم. امیدوارم که دیگه تو سرازیری افتاده باشم پس از طی اون همه سر بالایی سخت که خودش برام درس زندگی بود..
پ ن 5: جایزه داره هر کی تو این پست غلط تایپی پیدا کنه
خدایا...